ره آسمان درونست پر عشق را بجنبان...

ره آسمان   درونست پر عشق را بجنبان

پر عشق چون قوی شد غم نردبان نماند

تو مبین جهان ز بیرون که جهان درون دیدهست

چو دو دیده را ببستی ز جهان جهان نماند

دل تو مثال بامست و حواس ناودانها

تو ز بام آب میخور که چو ناودان نماند

تو ز لوح دل فروخوان به تمامی این غزل را

منگر تو در زبانم که لب و زبان نماند

تن آدمی کمان و نفس و سخن چو تیرش

چو برفت تیر و ترکش عمل کمان نماند